24 ธันวาคม 2548

ของขวัญจากซานต้าที่ผมจะไม่มีวันลืม

"ซานต้าที่รักอ้าปาก เอาส้นตีนกูเข้าปากได้ป่าว"

"มึงให้เหี้ยไรกูมาเนี่ย"

"ทำไมต้องให้เพื่อนกูเป็นอย่างนี้"

ของขวัญอันแสนเจ็บปวด

"ทำไมต้องเกิดกับมึง"

"ทำไมมึงต้องปวดเป็นโรคเหี้ยนี้ด้วย"

ผมอาจจะผิดที่มีเวลาคุยกับมันน้อยเกินไป

ผมอาจจะดูแลมันน้อยเกินไป ในเวลาที่มันล้ม ผมมักไม่อยู่

แต่วันที่มันล้มผมเป็นห่วงมันเสมอ

มันบอกผมในอาทิตย์นั้นว่า

"เฮ้ย กูไปดูหมอมา"

"เออ เค้าว่าไง มึงจะได้พี่รหัสมึงเป็นเมียใช่ไหม"

ผมพูดด้วยอารมณ์ขัน แล้วมันกก็ขำ

"ที่หน้า มึงดิไอ้อ้วน"

"แล้วไรวะ"

"ถ้าวันที่ 24 กูไปตัดผม ชะตากูจะเปลี่ยน"

ผมนึกถึงคำพูดของมันในวันนั้น

ถ้ามันไปตัดผม มันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้

หรือนี้จะเป็นชะตาที่ถูกดวงลิขิตให้ว่าวันที่ 24

จะเป็นวันที่มันจะเป็นอย่างนี้

มึงนอนตัวเขียวอยู่ที่โรงพยาบาล ตัวมึงเย็นไปหมด

"กูอยากให้มึงฟื้นขึ้นมาคุยกับกูเร็วๆ"

"กูเมาน้อยลงเพื่อจะได้มีเวลาคุยกับมึงมากขึ้น"

"กูจะคอยอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง"

"พวกกูรักและคิดถึงมึง"

ภาพที่มึงนั่งดีดกีต้าร์หลังห้อง

ภาพที่มึงโดนผู้หญิงหน้าเหี้ยกไล่จีบตอน ม.6

ภาพที่มึงนั่งทำงานกีฬาสีอย่างตั้งใจและทุ่มเท

ภาพที่มึงลงไปนอนหลังจากโดนกูเบียดตอนเล่นบอลเสมอ

มึงให้กูเห็นภาพนี้อีกได้ไหม

มึงตื่นขึ้นมานะ กูจะรอมึงนะ เพื่อน